Oweynagat

DOOL is een band uit Rotterdam en ze maken een mix van doomy rock, pop en hier en daar wat metal. Het nummer Oweynagat is intussen al een poosje uit, en het is verdomme ijzersterk! Ik kan niet wachten tot het debuutalbum te horen is.

 

Transparante kleuren

Toumeina Iro is het debuutalbum van de Japanse idoolgroep Nogizaka46 (乃木坂46). Dit dubbelalbum verscheen begin januari 2015 en is dus al ruim een jaar uit. Toch wil ik het er even over hebben, want ik word er erg gelukkig van.

Ik had nog nooit van deze groep gehoord tot afgelopen november. Als je in die periode in Japan rondhing was het moeilijk de monsterhit Ima, Hanashitai Dareka ga Iru te ontlopen.

Enthousiast was ik niet meteen, maar dat veranderde. Het liedje is namelijk nogal aanstekelijk. Bij thuiskomst besloot ik daarom het album eens te proberen.

De monsterhit staat er niet op, maar wel genoeg andere kippenvelkrakers. Zoals het positieve Inochi Wa Utsukushii, de fragiele pianoballad Anata no Tame ni Hikitai, of het opswepende Girls rule, waar climaxerende zanglijnen de boventoon voeren (echt, als je van dit nummer niet vrolijk wordt heb je écht een kutdag).

Ik raad deze muziek dus nogal aan, behalve als je echt een hekel hebt aan mierzoete j-pop. Het is min of meer het muzikale tegenovergestelde van vuige chaosgnostische black metal (overigens ook een aanrader), maar daarom niet minder sterk. Probeer het eens!

1cSRCL8662.SB1A

Hammer of the Witches

Om te beginnen met de conclusie, het nieuwe album van het Cradle of Filth is zeldzaam sterk. En dat zag ik niet helemaal aankomen.

1000x1000

Ik ben fan van deze Britse band sinds de release van ‘Midian’ in 2000, en ondanks dat de band sindsdien flink wat albums heeft uitgebracht (varierend van ‘meh’ tot ‘yeah!’), prijkt ‘Midian’ nog altijd ver bovenaan mijn favorietenlijstje. Echter, ‘Hammer of the Witches’ zou daar wel eens verandering in kunnen brengen.

Het is niet zo dat er veel nieuwe dingen gedaan worden op dit album. Sterker nog, het is een COF-album volgens het boekje, bijna formulematig. Bombastische keyboardpartijen, gevarieerd gitaarwerk, kletterende drums en poëtische horrorteksten. The usual. Waarom dan toch dit enthousiasme?

Omdat elk nummer raak is. Elk compositie is relevant. De albums waarvan ik elk nummer goed vind zijn op één hand te tellen, maar dit is er zo een. En dat is vooral de danken aan de enorme bak gigantische gave gitaarriffs die dit album herbergt. Het gitaarwerk van de twee (nieuwe) gitaristen tilt deze plaat naar eenzame hoogten. De ene keer sfeervol, dan weer melodieus en vervolgens vol venijn, maar altijd interessant.

Ook de rest van de band zit hoorbaar vol vuur. De ritmesectie is creatief en de symfonische bombast perfect afgestemd op de rest van de muziek. Ook de zang van Dani Filth is krachtig, wat helaas live niet altijd naar voren komt de laatste jaren. Het zorgt voor de peper in de reet die toch wel op een aantal albums ontbreekt.

Persoonlijk hoogtepunt van de plaat is ‘The Vampyre at my Side’. Dit nummer bevat alles wat deze band kenmerkt, en weet vele stemmingen te combineren tot een kloppend geheel, waarbij vooral het climaxerende refrein indruk maakt.

Het nieuwe album van het Cradle of Filth is zeldzaam sterk. En dat zag ik niet helemaal aankomen.

 

Rock Im Revier – mijn verslag

Ondanks dat ik graag naar het Belgische Graspop ga had ik daar dit jaar sterk mijn twijfels over. De line-up is bijna elk jaar wel sterk, maar begint ook wel wat repetitief te worden. Maar ja, je wilt toch graag een festival bezoeken.

Toen was daar het bericht dat het festival Der Ring, dat oorspronkelijk op de Nürburgring gehouden zou worden, was verplaatst naar Gelsenkirchen en omgedoopt was tot Rock im Revier. Twee uurtjes rijden vanaf mijn huis, interessant!

Wat nog veel interessanter was, waren de namen. Niet alleen mijn favoriete band Babymetal stond op de bill, ook andere gaafheid zoals Dir En Grey (mijn 2e favoriete Japanse band, hoe kan het?), Metallica (tienduizend metalfestivals bezocht en nog nooit eerder gezien, hoe kan het?), Muse, Epica, Airbourne en Testament.

Dat de verhuizing naar Gelsenkirchen een noodstap van de organisatie was, en dat de kaartverkoop totaal niet op gang kwam, wist ik op dat moment nog niet. Wie zich interesseert voor de voorgeschiedenis verwijs ik naar dit artikel. Ik wil niet te lang stilstaan bij de organisatorische blunders van dit festival. De gebrekkige organisatie heb ik met name ervaren in en rondom de Veltins-arena, waar het festival plaatsvond. De podia waren zeer slecht aangegeven (ik heb de Bang Stage nooit gevonden, al kwam daar voor mij niks interessants) en de looproutes waren redelijk absurd ingericht, waarbij je soms meerdere malen gefouilleerd werd wanneer je de ene stage voor de andere verruilde. Verder stonden de headliners voor een half gevuld stadion te spelen, wat pijnlijk duidelijk maakte dat dit festival ook een financieel fiasco geweest moest zijn. Ook voor de bands niet leuk.

Buiten dat heb ik (samen met mijn vader) een prima festival gehad. Sanitaire voorzieningen waren in orde, er was genoeg te eten en te drinken en het gebrek aan drukte zorgde er wel voor dat er nauwelijks gewacht hoefde te worden en dat de bands van dichtbij ervaren konden worden.

Vrijdag

Toen we de Veltins-arena binnen kwamen gelopen was Testament halverwege hun set. Met name de oudere nummers gingen er goed in.

Vervolgens begaven we ons naar de Boom Stage, waar Anathema hun ding deed. En met verve. Ik was onbekend met hun materiaal, maar hun gevoelige progrock wist me snel te pakken. Mooi!

Meshuggah wist te boeien met hun zware doch zeer technische metal, al is het soms onnavolgbaar wanneer je de nummers niet kent.

Hoogtepunt van vrijdag was Dir En Grey. Mede door de overlap met een deel van de show van Metallica (welke mafkees heeft het tijdschema in elkaar gedraaid??) en de regen stonden er misschien 30 mensen te kijken, wat ik vooral voor de band ontzettend jammer vond. Dir En Grey is wellicht wat onalledaags, maar verdient het om gehoord te worden. Kyo behoort tot de topklasse metalzangers, die man krijgt letterlijk elk geluid uit zijn strot geperst, van hoge uithalen tot zieke grunts. Er werden veel nummers van hun recente album Arche gespeeld, waardoor er helaas geen tijd was voor persoonlijke favorieten als Zan en Obscure, maar ondanks de beperkte opkomst wisten de Japanners een gemotiveerde show weg te zetten.

Afsluiter van de dag was Metallica. Naast een aantal onbekendere nummers die ze niet of nauwelijks eerder live hadden gespeeld werden we ook getrakteerd op leuke liedjes zoals One en Damage Inc. Helaas koelde het snel af, en aangezien we onze kledingkeus daar niet op hadden afgestemd zijn we voortijdig richting de camping vertrokken.

Zaterdag

We begonnen de dag met de laatste twee nummers van Orchid. Dat klonk dusdanig lekker dat we spijt hadden dat we niet een half uurtje eerder waren vertrokken.

Daarna Triggerfinger een kans gegeven, maar na het eerste nummer besloten dat we het niet mooi vonden.

Ook de sombere klanken van Paradise Lost konden ons niet bekoren, maar de zon scheen en het bier was koud, dus eigenlijk was er weinig om te klagen.

Tja, en toen Babymetal. ‘Leuk vermaak’ hoorde ik iemand zeggen. Maar dan doe je de band toch echt zwaar tekort. Als je met een mix van metal, j-pop, reggae, dubstep en hiphop nummers weet te schrijven die tegelijkertijd zowel catchiness als technisch vernuft bevatten, dan ben je gewoon fantastisch. Daarnaast benaderd de choreografie perfectie, en weet de stem van Su-metal me keer op keer te pakken. Ze kan namelijk goed zingen. Eigenlijk was het gewoon een geweldige show.

Tijdens het eten konden we genieten van de voor mij onbekende klanken van Eisbrecher. De zware Duitse zang en de hoekige gitaarriffs deden al snel aan Rammstein denken, al is Eisbrecher iets dansbaarder. Met name het nummer Miststück ging er in als koek, en werd de rest van het weekend nog vele malen door ons gezongen.

Ik wilde graag Limp Bizkit zien. Ik ben nooit echt van deze band geweest, maar ze hebben in het verleden wel aardige nummers uitgebracht en ik was benieuwd wat de band vandaag de dag brengt. Deze zin veranderde in weerzin na ongeveer 10 minuten. Frontman Fred Durst vond het nodig te melden dat hij nog steeds ‘horny’ was na het zien van Babymetal. Nu kan ik een goede grap waarderen, en het kan me soms niet zwart genoeg zijn, maar dit soort sneue pedograppen, neen. Dag Limp Bizkit.

Muse vind ik tof. Ik wil mezelf geen fan noemen, maar de band heeft een repertoire waaruit ik toch wel een aantal nummers sterk kan aanraden. Desondanks had ik nooit verwacht zo onder de indruk te zijn. Het geluid was nagenoeg perfect en de lichtshow was adembenemend. Ook de schermen wisten imponerende beelden te tonen, die daadwerkelijk de nummers wisten te versterken. De band startte ijzersterk met de nieuwe single Psycho, en wist met nummers als Newborn, Plug In Baby, Time is Running Out en Knights of Cydonia het laatste greintje twijfel uit mijn lichaam te rocken. Klasse.

Zondag

De zondag werd pas laat interessant, eigenlijk pas toen Epica aan hun show begon. Ik heb deze band nu ruim 30 keer aan het werk gezien, maar saai wordt het nooit. Kippenvel bij een van mijn favorieten Unchain Utopia, en nekpijn na de dakbreker Victims of Contingency. En als vanouds afsluiten met Consign to Oblivion, het wist me blij te maken.

Five Finger Death Punch. Zo’n band waar iedereen een shirt van lijkt te hebben, maar waar ik nog geen noot muziek van gehoord had. Sceptisch aan begonnen, maar naarmate de set vorderde werden de nummers steeds beter, waardoor FFDP zich wist te ontpoppen tot fijne wachtband.

1wachtband (de; m; meervoud: wachtbands)
1. Band die je gaat bekijken terwijl je wacht op de band waar je eigenlijk voor komt.

Van Judas Priest hebben we 3 nummers meegepikt, maar kon me niet boeien.

Sowieso was het tijd om naar de Boom Stage te gaan voor Airbourne! Feest! Niet lullen maar spelen! 5 kwartier lang speelden de Australiërs rock en roll met een onuitputtelijk enthousiasme.

Het contrast met headliner Kiss kon haast niet groter zijn. De show staat als een huis, maar van jeugdig enthousiasme is geen enkel spoor. Nu zijn deze mannen inderdaad de jongsten niet meer, maar toch. Daarnaast wist het geouwehoer en eindeloos gitaargepiel tussen de nummers me door me op den duur te irriteren. Ik wil liedjes horen! Ondertussen was ik ook wel redelijk gaar na 3 dagen rocken, dus wellicht speelt dat mee in mijn oordeel. De fans kregen waar ze voor kwamen, en daarmee is de headlinerstatus van deze band nog steeds terecht.

Ik twijfel of dit festival volgend jaar (of ooit) nog een vervolg gaat krijgen, want ik kan me niet voorstellen dat dit een financieel succes is geweest. Het maakt me ook niet zoveel uit. Dit weekend was in ieder geval geslaagd!

 

Een nieuw nummer van Leprous

Het eerste nummer van het komende album ‘The congregation’ staat online. Het heet ‘Rewind’ en ik ben er erg enthousiast over. Ruim 7 minuten aan progmetal van de bovenste plank. Hoe verder de track vordert, hoe beter het wordt. Laat dat album maar komen!

ドン・ローザ

私のお気に入りの漫画家はドン・ローザです。彼は特にスクルージ・マクダックの物語で有名です。「The Life and Times of Scrooge McDuck」と呼ばれる十二部からなる物語は一番いい漫画だと思います。この物語は、アンクルスクルージの幼少期から亡くなる頃までについて描いています。

ドン・ローザの絵を描き方はとても独特です。ほとんどの絵それぞれに、細かい描写が施されています。物語自体は深刻ですが、同時にとても可笑しいです。

去年、ナイトウィッシュというバンド*のメンバーで有名な、ツォーマス・ホロパイネン、ドン・ローザの漫画に影響を受け、スクルージ・マクダックの人生についてサウンドトラックを作曲しました。この音楽は物語によく合います。

「The Last Sled」という曲は素晴らしいですので、以下のリンクをクリックしてください。