Het leven is vreemd

lifeisstrange-topbanner

Zondagavond heb ik Life Is Strange uitgespeeld. Het was het einde van een kleine 20 uur speeltijd waarin ik het avontuur van de jonge fotografiestudente Maxine Caulfield heb mogen ervaren. Een avontuur dat me nog lang zal bijblijven.

Life Is Strange laat zich het beste omschrijven als een interactieve serie. Het verloop van het verhaal is echter sterk afhankelijk van de keuzes die je al spelende maakt. Daarnaast bezit Maxine over een ‘superkracht’, namelijk het terugspoelen van de tijd. Dit biedt interessante mogelijkheden, zoals het manipuleren van een gesprek, het bereiken van een bepaalde locatie, of het herstellen van een gemaakte keuze.

Want keuzes zal je moeten maken en de gevolgen ervan kunnen groot zijn. Niet zelden zijn dit keuzes die je helemaal niet wilt maken. Met enige regelmaat worden er twee (of soms zelfs drie) kwaden voorgeschoteld, waarna je niets anders kan dan minutenlang peinzen, om vervolgens met trillende vingers uiteindelijk een knoop door te hakken. Op hoop van zegen.

Het verhaal dat Life Is Strange vertelt is ijzersterk. Ik ga niets spoilen, maar mede hierdoor creëer je een band met de personages. De inwoners van Arcadia Bay, waar het avontuur zich afspeelt, ontwikkelen zich tot karakters waar je van gaat houden of waar je een hekel aan krijgt. De emotionele impact wordt hier alleen maar groter door.

Het is lang geleden dat ik zó onder de indruk ben geweest van een game. Nog steeds eigenlijk, want ondanks dat het verhaal afgelopen is zindert het nog na. En dat vind ik fantastisch. Voor 20 euro koop je de season pass met alle 5 de episodes. Doe dat alsjeblieft, want het zou zomaar de beste 20 euro kunnen zijn die je ooit hebt besteed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *