Hammer of the Witches

Om te beginnen met de conclusie, het nieuwe album van het Cradle of Filth is zeldzaam sterk. En dat zag ik niet helemaal aankomen.

1000x1000

Ik ben fan van deze Britse band sinds de release van ‘Midian’ in 2000, en ondanks dat de band sindsdien flink wat albums heeft uitgebracht (varierend van ‘meh’ tot ‘yeah!’), prijkt ‘Midian’ nog altijd ver bovenaan mijn favorietenlijstje. Echter, ‘Hammer of the Witches’ zou daar wel eens verandering in kunnen brengen.

Het is niet zo dat er veel nieuwe dingen gedaan worden op dit album. Sterker nog, het is een COF-album volgens het boekje, bijna formulematig. Bombastische keyboardpartijen, gevarieerd gitaarwerk, kletterende drums en poëtische horrorteksten. The usual. Waarom dan toch dit enthousiasme?

Omdat elk nummer raak is. Elk compositie is relevant. De albums waarvan ik elk nummer goed vind zijn op één hand te tellen, maar dit is er zo een. En dat is vooral de danken aan de enorme bak gigantische gave gitaarriffs die dit album herbergt. Het gitaarwerk van de twee (nieuwe) gitaristen tilt deze plaat naar eenzame hoogten. De ene keer sfeervol, dan weer melodieus en vervolgens vol venijn, maar altijd interessant.

Ook de rest van de band zit hoorbaar vol vuur. De ritmesectie is creatief en de symfonische bombast perfect afgestemd op de rest van de muziek. Ook de zang van Dani Filth is krachtig, wat helaas live niet altijd naar voren komt de laatste jaren. Het zorgt voor de peper in de reet die toch wel op een aantal albums ontbreekt.

Persoonlijk hoogtepunt van de plaat is ‘The Vampyre at my Side’. Dit nummer bevat alles wat deze band kenmerkt, en weet vele stemmingen te combineren tot een kloppend geheel, waarbij vooral het climaxerende refrein indruk maakt.

Het nieuwe album van het Cradle of Filth is zeldzaam sterk. En dat zag ik niet helemaal aankomen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *