Rock Im Revier – mijn verslag

Ondanks dat ik graag naar het Belgische Graspop ga had ik daar dit jaar sterk mijn twijfels over. De line-up is bijna elk jaar wel sterk, maar begint ook wel wat repetitief te worden. Maar ja, je wilt toch graag een festival bezoeken.

Toen was daar het bericht dat het festival Der Ring, dat oorspronkelijk op de Nürburgring gehouden zou worden, was verplaatst naar Gelsenkirchen en omgedoopt was tot Rock im Revier. Twee uurtjes rijden vanaf mijn huis, interessant!

Wat nog veel interessanter was, waren de namen. Niet alleen mijn favoriete band Babymetal stond op de bill, ook andere gaafheid zoals Dir En Grey (mijn 2e favoriete Japanse band, hoe kan het?), Metallica (tienduizend metalfestivals bezocht en nog nooit eerder gezien, hoe kan het?), Muse, Epica, Airbourne en Testament.

Dat de verhuizing naar Gelsenkirchen een noodstap van de organisatie was, en dat de kaartverkoop totaal niet op gang kwam, wist ik op dat moment nog niet. Wie zich interesseert voor de voorgeschiedenis verwijs ik naar dit artikel. Ik wil niet te lang stilstaan bij de organisatorische blunders van dit festival. De gebrekkige organisatie heb ik met name ervaren in en rondom de Veltins-arena, waar het festival plaatsvond. De podia waren zeer slecht aangegeven (ik heb de Bang Stage nooit gevonden, al kwam daar voor mij niks interessants) en de looproutes waren redelijk absurd ingericht, waarbij je soms meerdere malen gefouilleerd werd wanneer je de ene stage voor de andere verruilde. Verder stonden de headliners voor een half gevuld stadion te spelen, wat pijnlijk duidelijk maakte dat dit festival ook een financieel fiasco geweest moest zijn. Ook voor de bands niet leuk.

Buiten dat heb ik (samen met mijn vader) een prima festival gehad. Sanitaire voorzieningen waren in orde, er was genoeg te eten en te drinken en het gebrek aan drukte zorgde er wel voor dat er nauwelijks gewacht hoefde te worden en dat de bands van dichtbij ervaren konden worden.

Vrijdag

Toen we de Veltins-arena binnen kwamen gelopen was Testament halverwege hun set. Met name de oudere nummers gingen er goed in.

Vervolgens begaven we ons naar de Boom Stage, waar Anathema hun ding deed. En met verve. Ik was onbekend met hun materiaal, maar hun gevoelige progrock wist me snel te pakken. Mooi!

Meshuggah wist te boeien met hun zware doch zeer technische metal, al is het soms onnavolgbaar wanneer je de nummers niet kent.

Hoogtepunt van vrijdag was Dir En Grey. Mede door de overlap met een deel van de show van Metallica (welke mafkees heeft het tijdschema in elkaar gedraaid??) en de regen stonden er misschien 30 mensen te kijken, wat ik vooral voor de band ontzettend jammer vond. Dir En Grey is wellicht wat onalledaags, maar verdient het om gehoord te worden. Kyo behoort tot de topklasse metalzangers, die man krijgt letterlijk elk geluid uit zijn strot geperst, van hoge uithalen tot zieke grunts. Er werden veel nummers van hun recente album Arche gespeeld, waardoor er helaas geen tijd was voor persoonlijke favorieten als Zan en Obscure, maar ondanks de beperkte opkomst wisten de Japanners een gemotiveerde show weg te zetten.

Afsluiter van de dag was Metallica. Naast een aantal onbekendere nummers die ze niet of nauwelijks eerder live hadden gespeeld werden we ook getrakteerd op leuke liedjes zoals One en Damage Inc. Helaas koelde het snel af, en aangezien we onze kledingkeus daar niet op hadden afgestemd zijn we voortijdig richting de camping vertrokken.

Zaterdag

We begonnen de dag met de laatste twee nummers van Orchid. Dat klonk dusdanig lekker dat we spijt hadden dat we niet een half uurtje eerder waren vertrokken.

Daarna Triggerfinger een kans gegeven, maar na het eerste nummer besloten dat we het niet mooi vonden.

Ook de sombere klanken van Paradise Lost konden ons niet bekoren, maar de zon scheen en het bier was koud, dus eigenlijk was er weinig om te klagen.

Tja, en toen Babymetal. ‘Leuk vermaak’ hoorde ik iemand zeggen. Maar dan doe je de band toch echt zwaar tekort. Als je met een mix van metal, j-pop, reggae, dubstep en hiphop nummers weet te schrijven die tegelijkertijd zowel catchiness als technisch vernuft bevatten, dan ben je gewoon fantastisch. Daarnaast benaderd de choreografie perfectie, en weet de stem van Su-metal me keer op keer te pakken. Ze kan namelijk goed zingen. Eigenlijk was het gewoon een geweldige show.

Tijdens het eten konden we genieten van de voor mij onbekende klanken van Eisbrecher. De zware Duitse zang en de hoekige gitaarriffs deden al snel aan Rammstein denken, al is Eisbrecher iets dansbaarder. Met name het nummer Miststück ging er in als koek, en werd de rest van het weekend nog vele malen door ons gezongen.

Ik wilde graag Limp Bizkit zien. Ik ben nooit echt van deze band geweest, maar ze hebben in het verleden wel aardige nummers uitgebracht en ik was benieuwd wat de band vandaag de dag brengt. Deze zin veranderde in weerzin na ongeveer 10 minuten. Frontman Fred Durst vond het nodig te melden dat hij nog steeds ‘horny’ was na het zien van Babymetal. Nu kan ik een goede grap waarderen, en het kan me soms niet zwart genoeg zijn, maar dit soort sneue pedograppen, neen. Dag Limp Bizkit.

Muse vind ik tof. Ik wil mezelf geen fan noemen, maar de band heeft een repertoire waaruit ik toch wel een aantal nummers sterk kan aanraden. Desondanks had ik nooit verwacht zo onder de indruk te zijn. Het geluid was nagenoeg perfect en de lichtshow was adembenemend. Ook de schermen wisten imponerende beelden te tonen, die daadwerkelijk de nummers wisten te versterken. De band startte ijzersterk met de nieuwe single Psycho, en wist met nummers als Newborn, Plug In Baby, Time is Running Out en Knights of Cydonia het laatste greintje twijfel uit mijn lichaam te rocken. Klasse.

Zondag

De zondag werd pas laat interessant, eigenlijk pas toen Epica aan hun show begon. Ik heb deze band nu ruim 30 keer aan het werk gezien, maar saai wordt het nooit. Kippenvel bij een van mijn favorieten Unchain Utopia, en nekpijn na de dakbreker Victims of Contingency. En als vanouds afsluiten met Consign to Oblivion, het wist me blij te maken.

Five Finger Death Punch. Zo’n band waar iedereen een shirt van lijkt te hebben, maar waar ik nog geen noot muziek van gehoord had. Sceptisch aan begonnen, maar naarmate de set vorderde werden de nummers steeds beter, waardoor FFDP zich wist te ontpoppen tot fijne wachtband.

1wachtband (de; m; meervoud: wachtbands)
1. Band die je gaat bekijken terwijl je wacht op de band waar je eigenlijk voor komt.

Van Judas Priest hebben we 3 nummers meegepikt, maar kon me niet boeien.

Sowieso was het tijd om naar de Boom Stage te gaan voor Airbourne! Feest! Niet lullen maar spelen! 5 kwartier lang speelden de Australiërs rock en roll met een onuitputtelijk enthousiasme.

Het contrast met headliner Kiss kon haast niet groter zijn. De show staat als een huis, maar van jeugdig enthousiasme is geen enkel spoor. Nu zijn deze mannen inderdaad de jongsten niet meer, maar toch. Daarnaast wist het geouwehoer en eindeloos gitaargepiel tussen de nummers me door me op den duur te irriteren. Ik wil liedjes horen! Ondertussen was ik ook wel redelijk gaar na 3 dagen rocken, dus wellicht speelt dat mee in mijn oordeel. De fans kregen waar ze voor kwamen, en daarmee is de headlinerstatus van deze band nog steeds terecht.

Ik twijfel of dit festival volgend jaar (of ooit) nog een vervolg gaat krijgen, want ik kan me niet voorstellen dat dit een financieel succes is geweest. Het maakt me ook niet zoveel uit. Dit weekend was in ieder geval geslaagd!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *